Uzak Bir Anı

kalmadı büyümekle

karabulutları da sardı bir temiz

tirşe zehrini içti göğün

artık avcumdan yem yemez

pembebulutların masalını içti

gerçeğin dalına konmaz

tek kişilik ülkede

en görkemli müzenin

en gizil yerinde saklıdır şimdi

birkaç telekle birkaç kanat sesi

bir sargı bezi ile

minik bir kanattan düşen

üç damla kan lekesi

biraz daha kalabilmek için gökyüzünde

gagaladıkça o güzelim bembeyaz bulutları

kirleniyor gitgide

az daha kalsa ne gökyüzünde

kalmasa ne

bu güz ülkesinde artık

hep kuşa endeksli değil iklimler

yalnızca uzak bir anıdır kuşun

avcumdan yem yediği günler