Uzak Kış

yaslı kumrular gibi indi akşam yanağıma

yaklaştığım araf yüzlerde yokluğun hükmüm

el ayak çekileli yüzyıl olmuş düşlerimden

akşama nispet bekliyorum diğer akşamı...

sesimi kaybettim dünyaya uzak bir kış ortası

yazı şimdi kim çağıracak çağla ağacının gölgesine

uzak bir kış ortasının ortasında buldum sesimi

çağla ağacının gölgesine çağıracağım şimdi yazı...

ertesi güne sığınışım bile kent sıkıntılarıyla kirli

bir ayrılığı tersten yeniden yaşıyorum sanki

önce doğduğumu sanırdım sonra öleceğimi

oysa önce ölmüşüm doğduğum için sensizliğe

birazdan doğacağım bitirdiğim için sensizliğimi...

unuttuğum günlerim daha çok oldu mutlaka

ama en çok sensiz günlerimi unuttum

sense en yalan gerçeğimdin en gerçek yalanım

seni bir unuttum bir unutmadım derken

kaybettim...