Uzaktayım

Oysa ağlamak istemezdi hiç birimiz doğarken

Masumiyeti kaybetmek değilse bile doğmak

O kadar kirlenmişti ki yeryüzü

Tanrının yağmurları ve bütün fırtınaları hala iş üstünde

Kan

Gözümüz gördüğünce, gücümüz yettiğince

Bulutları kırmızı yapana değin

Ellerimizden damlayan hayatlar

Sebebi ben, sen, onlar... hepimiz

Bir çocuğun boyama kitabıydı hayat

Mutluydu çantasındaki renkler kadar

Büyüdük, dünya önümüzde bembeyaz

Cebimizde siyah bir kalem

Berbat ettik her şeyi

Artık aynıyız

Hepimiz aynı şeyleri yiyor, giyiyor

Öldüresiye nefret ediyoruz birbirimizden

Bayraklar görüyoruz artık

Kocaman ateşler yaktık

Ağaçları çoktan tüketmiştik

Maskelerin ardından, seviyoruz birbirimizi, sırıtıyoruz tiksinerek. Öyle süslü ki cümlelerimiz, yapmacık olduğunu bile bile tekrarlıyoruz birbirimize karşı, hiç bozuntuya vermeden. O kadar ikiyüzlüyüz ki artık doğal bir şeymiş gibi bu çamura sıvayışımız birbirimizi, domuzlar gibiyiz. Mutluyuz çamurdan ki elimizi balçıktan çıkarmıyoruz.

Onca güzel şey varken

Öldürmeyi, yalanı ve ihaneti keşfettik

Vazgeçtik inanmaktan