Üzgünüm Çocuk

Hayatın acımasız yolculuğunda

biz hayallerimizle yaşatırdık sedalarımızı

Gerçeğin acımasız yüzüne yüzleştirmeden yüreklerimizi

Biliyorduk kaybedecektik yaşama direncimizi

Devrimiz ayıpların yasakların devriydi çocuk.

Aşk anlatılması en zor olandı bizim için

Kanayan yüreklerimizi içimizdeki ateşte közlerdik

Gözyaşlarımızı saklayıp yalan gülüşler takardık

Diyemezdik kimselere, çünkü günahtı yasaktı

Bilmezdik bizde utanılacak bir şeymiş gibi gizlerdik.

Yılları öğüttük hasretlerle acıyla tükendik

Ne biz mutlu olduk nede onları mutlu edebildik

Oysa yaşanacak öyle güzel şeyler vardı ki, çocuk

Tadamadık hiç birini, yaşamayı bilemedik

Hakkımız olanı söküp alamadık öylece sindik.

Öyle isterdim ki sizin önünüzdeki yolu açtık,

Artık özgürce koşasınız kanatlanıp uçarsınız

Biz zehrini içtik, size tadını bıraktık diyebilmeyi

Olmadı işte, ne yazık ki utanıyorum sizden

Biz yaşadığımızı, başardığımızı sanarak kocadık çocuk.

Oysa ayıp değildi ki sevmek, biz çok geç anladık

Şimdi dinle çocuk sen sakın kanma bizim gibi

Biz ısıtamadık güneş ol sen ısıt yürekleri

Sevgi ek her renkten çiçek bahçelerine

Yediveren gülü ol hep aç, kokunu saç evrene.

Size acısı boy veren bir enkaz bıraktık utanıyorum

Oyunlarınızdan çok farklı sizi savaşın tam içine attık

Aşkı sildik dünyanızdan, sevmeyi yasaktan saydırdık

Üzgünüm çok üzgünüm çocuk, özür diliyorum hepinizden

Ama sen yık duvarlarını çocuk durma bizim gibi

Sevgi ile kucakla dünyayı diyemesem bile sen durma kucakla.

Ceynan_2008_İst.