Üzülmedim

Üzülmedim, hayattan koptum adeta,

Bir sürgünden diğerine koştum adeta.

Yıkılmadım, mahvoldum, bittim adeta,

Sonu belli bir savaşı kazanamam ki.

Bir vedanın hüznünü taşımaktan usandım,

Nefes alıp verirken boğulmaktan usandım.

Işıkların içinde karanlıktan usandım,

Dönüşsüz bir yoldan nasıl dönebilirim ki?

Onca dağ yıkılmış, mesafeler kısalmışken,

İmkânsızı ve hasreti bir köşeye koyabilmişken,

Bunca zaman sonra gülmeyi hatırlamışken,

Dolan şu gözlerime nasıl “ağlama” diyebilirim ki?

Karaları bağlamamak eldeyse gel,

Tükenip mahvolmamak eldeyse gel.

Gülüp geçip aldırmamak eldeyse gel,

Parça parça olmadan nasıl toparlanabilirim ki?