Vadedilmiş Kalpler Çıkmazı

Sen aylardan güz güzeli kasımdın,

Ben ise bahara çiçek açmış nisan,

Ben hep sana gelmek istiyordum;

Gölgelerde yeni yeni palazlanırken,

Baktım da sen çoktan gidiyordun;

Avuçlarımdan bir bir kaybolurken...

Benim her günüm sanki sürgün,

Sonraya bıraktığım sevinçler,

Kursağımda inan düğüm düğüm,

Fazla mı geliyor bana artık yaşamak,

Üstüme çöken yalnızlıklarda kaldı bir yarım, 

Sicim gibi yağmurlarsa örseledi diğer yarımı,

Katran karası gecelerde kaskatı her yanım,

Oysa kuşlara özgürlüğü hatırlatmaktı,

Nasırlı ellerimle tüm meramım...

Yana yakıla infaz ettim uzak kentlerimi,

Bilmiyorum ne zamandır burdayım, 

Zamansız yağmurlara kurdum saatimi,

Şimdi vadedilmiş kalpler çıkmazındayım,

Küf kokan rötarlı gölgem artık bir angarya,

Sırtımın sıvazlandığı zamanlardan parya,

Kanaatkar sofralarda kıyama durmuş derya..

Bir sandalın yamacındaydı hayat dediğin,

Ağır zamanlardan geçiyor şimdi yüreğim,

Bir varmış bir yokmuşla başlayan,

Yıpranmış çerçevelerde sızlıyor geçmişim,

Mazide kaldı bir ucu sararmış fotoğraflar,

Eskimeyen kumaşların gölgesine sığındı,

Zamana iliştirilmiş nice anılar...

Duyanlar duymazdan,

Görenler görmezden geldi,

Dikiz aynasına düşen,

Maşeri vicdanda gömülü kederimi,

Yarım kalmış bir hayatın eşiğinde,

Dizlerine yatıp ağlayasım var hayallerimin,

Olasılıksız ve iç geçiren sanrılarda,

Bile bile kendimi kendime ettim yabancı,

Şimdi ne desem de diyecekleri tek söz yalancı...

Hiç beklemediğin anda bitermiş,

Bazen en güzel hikâyeler..

Ansızın veda etmeyi öğretirmiş,

Nadasa bırakılmış suskun diller,

Perdeler arkasına çöreklenirmiş,

Masum bakışlara sürgün edilmiş dizeler...