Vadideki Yankılar

ilk nur çiçeğini gözlerini kapadığında verdim

aldım elini rüzgarlara çıkardım

yelin içinde bir fısıltı

seviyor musunuz bu eski çiçeği

tek tek döktü yapraklarını papatya

başladı ağlamaya

koştu dere yalnızlıkları sunan dağa

karları eritip uzak duran güneş ayarladı bu günü bize

bir de dallarını sarkıtıyor yapraklar saçların gibi

sevsem mi sevmesem mi bilmem

işte bu ev oyukları seneler evvelinden gelen

dedemin ak sakalı

baba annemin kemerli burnu

şarkılar söyleyip

hep beraber seveceğiz seni

hoş geldin yeşil dağlarıma

hoş geldin

kokulu serendelerin yokuşunu çıkamaz fareler

çocukluğumun sabahladığı bir akşamdan gelmiş

onu sev azarlanırken bulutlar

karnındaki acıya ortak ol

bak sana dualarını verecek beyaz kelebekler

buralarda kayıp ruhlar gezinir

çok çabuk ağaç olur meyveleşirler

söyleşirler birde akşam olunca

sanırsın ki uğultular şehrine geldim

kaçıp korkarsın bir kaç gün

sonra sende alışırsın bu işe

bir de nasıl sarılır aşıklar bir birine bir bilsen

soğuk çakar yandıkça odun konuşur

sabaha kadar dertleşirler anlayamazsın

uzatırlar ellerini üşüyünce

sıcacık bir bahar olur kuşun kanadı

bir sevinç ki sabah doldurur kadehine uzun hayatı

ölümler korkar çekinir sana dokunmaktan

bilirler ki çok çabuk yeşiller giydirecek sana yağmur

bilirler ki upuzun bir sevda

haykırır vadideki yankılar.