Vahiyle Din/durul

Sessizlik içinden bağıran çığlık

Baktım kimse yoktu

Sokağım

Caddelerim

Şehrim bomboştu.

Her adımım kendimde çınlarken

Toplar patlıyordu kalbimin surlarında.

Nasıl durulurum,

Nerde beni bana anlatacak bilgin

Durdum kıyılarımda.

Eteklerinde kardelenler fışkıran Ağrı gibi

Ağır ve derinden bir ah çektim ki

Sular çekildi içimden

Kumkuru oldu o koskoca hayat suyum

Çatladı çatlayacak kalbim

Beni bana anlatacak biri kim?

Dört yanım

Ayağımın altı

Gökyüzüm

Çelikten bir kafes ki:

Günden güne daralan,

Bir nefeslik yerim kaldı sanki

Göğsümde öyle baskı var:

Susun

Susun

Sizlerin sesinden duyamıyorum

Kendimi,

Beni bana anlatacak bir ben miyim?

Mezar taşları yaşlı gözlerle bakıyorlar

Biz diyor en büyüğü,

Senin gibiydik evlat

Bak dokun şimdi

Bir avuç toprak.

Büyük bir yapının önündeyim

Tarih bin yıl evvel.

Giriyorum,

Koca bir kalbin içindeyim.

Nasıl da dönüyor başım

Her şey benle dönüyor

Masmavi bir gök kubbe gibi

Başımdan aşağıya mana dökülüyor.

Bilmeden kendimi

Acziyetimle eğilmişim

O koca kalbin içinde

Bir damla can

Nefes alıyorum şimdi

Kalbim öyle büyüdü ki

Artık sonsuz bir alemim var.

Toprağa sürüyorum alnımı

Toprak olmadan tevazuyla birleşmek için

Secdeler üstüne secde ettiğim

Herbir zerrem huşu içinde

Baktığım her yerde

Rabbim,

Beni al o sevgiden vahyin

Tertemiz yüreğine.

Kendimi bulmak için girdiğim kapı,

İnsanım biliyorum

Artık

Öyle değerliyim ki:

Yaratan Rabbim

Beni bana bırakmaz

Bırakmadı da,

Kıblem, yönüm her şeyim.

Ben kendimi buldum

İnsanlığımda dirildim,

Dindim,

Vahiyle yükseklemek için

Kendi fıtratımı bildim,

Elhamdülilllah.

(Haziran 2011 İstanbul)