Vakitsiz Mektup\ Kaldırımlarda Sevmek

yalvarışlarım sana yalınayak kaldırımlarda yetmiyordu

susmuyordu çocukluğun beni kahreden kadınlığında

o yirmi üç nisan günü çocuk gibi şendik hani

hani oyun içinde oyun dönüyordu ben bende değildim

sen izmirde fuarda benimken hani ben kimdim

bağlandım da sana körü körüne gülüşün başkaydı

ezelimidir saflığım bilmem çocukluğuma sor

tutuşunun bir anlamı vardı hani elinin sıcaklığı

yalınayak sevmiştim seni kaybetmek istemiyordum

anlatacaklarım dinlediklerinden hep fazlaydı

vakitsiz sevmiştim seni hani kaldırımlara sor

dünyam bir cadı kazanıymışçasına yanıyordum

lambaların soğukluğunda boğuluyordum geceleri

içebilsem bir kadeh daha içerdim emin ol

nasıl büyüktü ki ihanetin ne yapsam sarhoş olamıyordum

bunca zaman sonra seni anmamın izahı yok

yaralarını saracakken ben kendi belamda kayboldum

senin sevişmelerin hep acıdan ibaret hani

ilk gün nasıl ağladıysan ben bugün öyle can verdim

günahın olmasaydı beni kanatan ben hep senindim

dertsiz kadınlar var hani seni unutmama yetmiyor

bilmem nerdesin şimdi mektubuma bir çare bul

sen o yirmi üç nisan çocukluğunla oku bu mektubu

ihanetini göremeyeceğim bir yerde kadınlığınla kafese koy

zamansız sevmiştim seni hani artık git başkasının ol