V/akitsiz Ölüm Ağlamaları
Sunu...
Susuyordu zihnimdeki kadın...
Ve ben;
Suskunluklardan örülen
Karanlık bir gökyüzü giydiriyordum yoksulluğuma.
/Ölümden az önce.../
Şiirsiz gün kadar boştu aynaya yansıyan gözler;
Kanına ekmek doğrayacak kadar kindar...
Geride;
Derisi canlı yüzülen sözcükler kaldı...
Alabildiğine çıplak...
Sebep/siz kahkahaların yankısında yıkılırken aklıma mukayyet duvarlar.
Kudurmaya hevesli bir köpek uludu leşimin başında...
Ortalığa hâkimken dili tutuk bir zaman,
Sen de herkes kadar suskun kal...
/Ölürken.../
Çıplak ayak dövdüğüm
Her sokak taşının altında saklanan isimsiz acılar
Ve
Soluksuz bırakılmış günbatımları getirdi
O ucube iklimsizliği
Üşüyen bedenime.
Bedenim ki
Kefen/siz...
Ben sende gizli kalan avazlara yandım.
Suskunluk maskesine gizlenen...
Günün can çekişen yangınından alevlendi deniz
Gözlerimin sürmesinden çaldığım karayla yazdım
Kaderimin eksik kalan yanını...
Kalemim
Çare/siz...
/Ölümden az sonra.../
Hırçın bir denizin dinginleşen dalgaları gibi sokuldum kıyılarına.
Yanacak gün kendini nasıl hevesle atarsa gecenin kollarına
Öylesine hesapsız hayallere daldı zihnimdeki kadın;
Bir o kadar yorgun
Ve
V/akitsiz...
Ekim'2009 Aydın...