Vallahi Bu Ateşi Ben Yakmadım

Saçlarından güneş akıyordu büyük loşlukta

ne elleri güneş kokuyordu ne de ayakları toprak

bozkırdan yeni gelmişti oysa

anadolu' nun bağrından bitmiş beyaz ve sert buğday

başım döndü anlayamadım belki de pembe gül teni

örtmüş üstünü üşümesin diye koynundaki tomurcukların

bir yalnızlık içiyordu bakışları boşluğa uzanmış

bir gelincikti bilemedim arayışlar içinde miydi maviyi

güneş hüzmesi bakışlarını içtim su içer gibi

dinledim kalbimin tiktaklarında zamanı

hangi dağın yamacına tırmanıyorsun diye heyecanlı

ayın yankısı değil yakamoz ağacı değil

geliyor üzerime üzerime sanki tusunami

sıkışıp kalmışız gibi bir mağara kovuğunda

bir tandır isinin kararttığı yanık ocak taşları değer ellerime

kavurur bileklerime dek terli avuç içlerimi

boşluğu aydınlattı yaktığı harlı ateş yüreğimde

gözlerim kamaştı birer birer inen yıldızlardan

sanki baharın muştucusu kıpırdattı dallarımı

gönlümün derinliklerindeki ormanın yeşertti tomurcuklarını

kimsesiz bir aşkın ayak izleri mi yoksa sürdüğüm

nedir bu başıma gelen

dil söylese aciz kalır sözcükler

sanki sığırcık sürüsü gülüşü

okuyamadım alın çizgileri yoktu yaşam tarihini

gözleri coşkun yağan yağmur sonrası ebem kuşağı

yok yok çisiltili sağanak altında güneş hüzmesi

anlayamadım bir türlü bu neyin nesi

farkediliyor uzaktan rüzgarda sallanan başak esintisi nefesi

aman allahım nedir bu yaşımda anlayamadığım şey

yakaladım kaç kez meyvesi olgunlaşmış badem gözleri

o bademler içinde de çocukluğumun iki misketi

sanki süzüyor enginleri ve sonunda

yakaladım kaç kez kalbimde patlayan projektörleri

olamaz dedim dağlarıma kar yağmışken

gülümseyen sanki filiz vermiş bir kardelen

aman o ne güzellik öyle tanrı yaratırken özenmiş

birer inci tanesi gibi dişleri yan yana bezenmiş

o ne yaman bakış öyle gülümsemeli

o ne hain bakış ki okları bağrımı delmeli

sıktım avuçlarımı batırdım tırnaklarımı

rüyada değildim hayal de değil bir gerçek

dedim ki kendi kendime sevincin uğurlu olsun

başına saracağın tatlı bir bela aldın

sevgi denen şeyden kendine yoldaş buldun

ama vallahi bu ateşi ben yakmadım

kaç kez kaçamak kaçamak gülücüklerle

sanki hayat öpücükleri ile süzerken yakaladım

bilsin herkes bunu böyle yok günahım

vallahi bu ateşi ben yakmadım

yaş otuzbeşi çoktan geçti

dante' ninkini de aştı

vallahi aklım şaştı

bir türlü anlayamadım bu ne işti

inanın yok bir günahım

bu ateşi ben yakmadım.