var olmak

şafağa yürürken zaman

neydi beni bu şiiri yazmaya iten şey?

acılar içinde yetişmiyor ciğerim soluğuma

yine hırpalanmış cümleler fışkırıyor boğazımdan...

hiç anlamadım neden tükendi umutlarım

yaşım kırkı aşmadan

neden bahar boğuyor yağmurlarla ırmakları

güneşe hasret ,ayakları yalınayak 

sokaklar peydah etmiş fitneyi

neden insanlar vuruyorlar birbirlerini?

...

avucumda kuş sesleri

özgürlüğüne hasret kalmış güvercin

parmaklarım kafes 

tutsak ettim bir anlık heves uğruna 

parmaklarımda gaga izleri 

avuçlarım pranga

uçma ey güvercin 

vuracaklar seni bi takla uğruna

...

gazetede 3. sayfada çıktı taziyem

iyi adamdı yazmamışlar siyah puntoyla

gereğince yaşayamamışız hayatı demek ki

sokaklar dinlerdi aslında beni

slogan atardı ekmek için

slogan özgürce yaşamak her birey için

VEFAT! demiş alelade

onca geçen günün üstüne  bir ömür

sadece VEFAT!

iyi adamdım bana göre 

velhasıl kelam 

acı kaybımız! ı da hakkettik 

zannımca...

çöllerde gül bahçesiydi hayalim

kurumuş dudaklara değen su zerresiydi 

zehirdi içimdeki hürriyet arzusu

sözlerim hançer 

sözlerim muhalif düşüncelerim  bedevi 

kıvılcım bile olmadı iklimlere

çorak kaldık bu ömre

yazık oldu gençliğe...

her şiir kötü değildir 

hiç bir şiir kötü değildir

anlayamadığımız bir zaman eskisi vardır  

içine giremediğimiz mişli zamandan

başkasının gözünden anlamlanmayan

ama bir gün denk gelir ya

yolda yürürken elektrik direğinde bi afiş görürsün

ya da kese kağıdında 3. sayfa taziyeleri denk gelir manavda

olur ya bi grevde slogan duyarsın 

belki es kaza göğe bakarken takla atan bi güvercin görürsün 

işte o an dersin derinlerinde 

biri vardı gece üçten dörde yitip giderken 

umutsuzlukları umutları

çocukları ...

yaşayamadıkları 

yaşayamayacakları

içinde yangın özgürlüğe hasret 

pranga vuramadıkları 

işte o zaman

ben yaşamışım demektir

onca geçen gün

bir ömür 

işte ben 

o zaman

var oldum demektir

saygıyla...   

*