Var Olmak
şafağa yürürken zaman
neydi beni bu şiiri yazmaya iten şey?
acılar içinde yetişmiyor ciğerim soluğuma
yine hırpalanmış cümleler fışkırıyor boğazımdan...
hiç anlamadım neden tükendi umutlarım
yaşım kırkı aşmadan
neden bahar boğuyor yağmurlarla ırmakları
güneşe hasret ,ayakları yalınayak
sokaklar peydah etmiş fitneyi
neden insanlar vuruyorlar birbirlerini?
...
avucumda kuş sesleri
özgürlüğüne hasret kalmış güvercin
parmaklarım kafes
tutsak ettim bir anlık heves uğruna
parmaklarımda gaga izleri
avuçlarım pranga
uçma ey güvercin
vuracaklar seni bi takla uğruna
...
gazetede 3. sayfada çıktı taziyem
iyi adamdı yazmamışlar siyah puntoyla
gereğince yaşayamamışız hayatı demek ki
sokaklar dinlerdi aslında beni
slogan atardı ekmek için
slogan özgürce yaşamak her birey için
VEFAT! demiş alelade
onca geçen günün üstüne bir ömür
sadece VEFAT!
iyi adamdım bana göre
velhasıl kelam
acı kaybımız! ı da hakkettik
zannımca...
çöllerde gül bahçesiydi hayalim
kurumuş dudaklara değen su zerresiydi
zehirdi içimdeki hürriyet arzusu
sözlerim hançer
sözlerim muhalif düşüncelerim bedevi
kıvılcım bile olmadı iklimlere
çorak kaldık bu ömre
yazık oldu gençliğe...
her şiir kötü değildir
hiç bir şiir kötü değildir
anlayamadığımız bir zaman eskisi vardır
içine giremediğimiz mişli zamandan
başkasının gözünden anlamlanmayan
ama bir gün denk gelir ya
yolda yürürken elektrik direğinde bi afiş görürsün
ya da kese kağıdında 3. sayfa taziyeleri denk gelir manavda
olur ya bi grevde slogan duyarsın
belki es kaza göğe bakarken takla atan bi güvercin görürsün
işte o an dersin derinlerinde
biri vardı gece üçten dörde yitip giderken
umutsuzlukları umutları
çocukları ...
yaşayamadıkları
yaşayamayacakları
içinde yangın özgürlüğe hasret
pranga vuramadıkları
işte o zaman
ben yaşamışım demektir
onca geçen gün
bir ömür
işte ben
o zaman
var oldum demektir
saygıyla...
*