Vay Be Şu Aşka Bak

Kimin ruhu?

Kıyameti ve dirilişi beklemiyor ki

Oysa bu yürek gece gündüz düşlüyor

Yeri göğü sarsıyor aşkıyla

Sahiplen nefesim;

İki misafirhane çarpar göze

Fani bir şey misali kıyametiyle

İlk ayak bastığı menzil,

Mükâfata dönüşüverir cennetiyle

Sonu nereye çıkacak diye ilerlerken...

Yoksa aklıma ve kalbime ait mi demeliyim

Yaşamım lezzete mazhar

Belki de kabir ve ecele.

Sevmek, yitirmek ya da özlemse

Bunun izahı kesilmiyor inan yazmakla

Cennetlik ruhumu bende isterim

Âlem-i berzah'ın üst kısmında

Bir anda gözlerim dalıp itaat etse

Karış dese cennetin hoş sohbetlerine

Ziyadeleşmeden de açılmaz ki

Göğün kapıları...

Öyle ya!

O âlem bende büyük bir bekleme salonu

Ehline seyrettirilecek,

Her şeyin ötesinde

Dünyadaki anılarımı hatırlatacak

Günah ve sevaplarım bu aynada

Nasıl nizamsız, gayesiz kalabilirim

Eğer bilsem gayret edişim

İrademle deli dolu bu ömrüm,

Yinede celb ve cezb ederim

Ölüm meleğimin ruhumu aldığında

Sonuçta hadiselerim

İmanıma,

Hayır ve hasenatta yarışırım bilirim

Bilirim de

Bir lütuf gibi beklediğim

Nasihat istersen

Hazırım...

İltica etmeye başla!