Ve Melekler Ağladı

Ve bugün yağmur yağdı

Sana benzeyen her şey öldü.

...

I

Çocuklar öldü

Ellerinde sandık sarısı umutlarla

Tavan arası yasaklarla

Cenin gibi flu

İki dudak arası tutkuyla

Yaşamakla-gitmek arası kaçak bir intiharla .

Her şey öldü bugün

Tıpkı sana benzeyen yarım yamalak eksik bir kahkahayla.

II

Umut öldü meselâ

Saf bir çocuğun güncesi olan

Ve duvarlar örüldü yalnızlığa dair

Bir yosmanın piç düşü kırıldı yastığına

Sonrası budalaca yapılan ihtilâller.

Darağacı kurulmadan

Asıldı bütün düşünceler

Dilime zerk edilen yalnızlığın korkak büyücüsü

Kapat gözlerini de

Ölüm nedir öğreteyim sana.

III

Ve bir kadın doğdu senden habersiz

Havva'nın kokusu avuçlarında

Gel-me dedim!

Dinlemedi.

IV

Odana sureti çizilen kadın

Adem'in kokusuyla

Yüzüne cennet sürmeye geldi

Ki bilirim

En sevdiğin kokudur Havva.

Suni teneffüs saatlerinde uyanırdı düş

Soyunurdu arsızlığıyla

Arsızlık dudağına yakışan en güzel çıplaklıktı.

V

Tiz bir çığlık gibiydi sana benzeyen her şey

Bense

Kirpiğine yakışan fakir bir yel

Yavaşça dudağına süzülsem

Ağlar melekler.