Ve Sükûnet; Bi Sus-sana

Isırdıkça kanıyor parmaklar kan kağıtta

Kelimelerin intiharında harfler sallanmakta

Ay kaçmalarına pusudan çıkan bulutlar

Nem vurmuş geceye yıldızlar dizilmiş safta

Parçalanan karanlığın içinde bir şeyler olmalı mutlaka

Bir fırtına kopsun bekleniyor başında

Ve sükûnet; bi sus-sana

Gümbürdüyor gökyüzü ama bir sağanak arama

Patlasa da içi dışı şimşeklerinde yok gücün

Gidenler neden kaldılar

Bir geçmiş güzel yalnız onlar mı kalanlar

Sayfalar dolusu hatıralar

Tevellütten başlayıp payidar kalıntılar

Anıt gibi hepsi karşımızda ruhu taşıyanlar

Vakti zamanın da çocuktular, gençtiler, toydular

Ve sükûnet; aklımda kalan bi sus var

Dikilmiş gözlerimde bayır

Kıvrımlarında patikalar

Yedi duvar bir pencere çıkmasın da

Serenat yok bu gece iz var kalem de

Varoşlar sessizliğinde

Hüznü yalnız atalarımız duymasın diye

Ve sükûnet;

Uzanır göz değmelerim sokaklar dolmuyor

Gam-barlar da tüttürülmüş duman kasvetinde hala

Dönmüyorum bul-barlara haşmetiyle dublelerde namert

Pipolar sönmüş iç çekişlerde azamet

Ağız da parmak pür-olar, sırnaşık aydın-lıklar

Kumpasite sistem de ancaklar

Oysa yaşayan devler neden uyuklarlar

Ve sükûnet; aklımda kalan bi sus var

Dönüyorum ileriye yaşamak neyi getirir diye

Yaktırmadığımız kitaplar paramparça hikmetiyle

Tekrar dönmüyorum geriye

Arabesk hüznü edebiyat parçalar

Yıkılmışlığında kırık pencere

Yerde bir gazete ne yok sence içinde

Ve edebiyat dergileri kaç satıyor bayide

Ee bi sus aklımda kalan bir süs var