Veba Günlükleri-1

Anne renklerimi böldüler
öyle bir yola koydular ki tutarsızca
Aradığım o yıllar yılı
Ne varsa biriktirdiğim
Hayal denilen esameyi sürüklediler
[gençliğimden]
Bir mezar taşı yalnızlığında şimdi
Yaklaşıyor veba
Bulaşıyor her yana sızım
Ve ben bir kaldırım taşına ulanıyorum
Soruyorum sessizliğimi
Göklerin iniltisini çağıldayarak kulağıma
Yağıyor yağmur, kan mı,
Çıkmaz sokaklara dönüyorum hep yönümü
Hezeyan mı?
Bütün uçucu kuşlar mahsus yapıyor
Ve uçuşuyor aklım başımdan
Yine bir ses beni bölüyor
Kolumdaki saat bozuk
Günde bir kez bile doğruyu söylemiyor
Gidişim karartıyor uçurumları
Duymuyor hiç kimse içimde haykıran sesi
Duymuyor kimse bu sessizliğimi
Ya herkes sağır
Ya ben lal olmuşum.