Veda Ağlayışlarında Bir Çöl Hasreti

-1-

Kuş uçmaz, kervan göçmez bir çölün ortasında ben

Acı bir anıyı beklemekteyim

Suya, berekete hasret bedenim var tek elimde olan

Gözümün yaşı da çöl sıcaklığında sönmüş

Elimin susuz derisi bile hasret

Sana, terk ettiğin, kayıp bıraktığın bana

Kızgın, öfkeli, bir o kadar da

Aşırılıkla açılmış bir aşk besliyor sana

Çöl kuzgun,

Ben kızgın

Toprak dolu bir çölde beklemekteyiz...

-2-

Sesimi bağırsam çıkaramayacağım için

Onları da küstürdüm çölün sıcaklığında

Ayrılığın kalın ağları boynuma dolanmış iken

Vız gelen küfür bağırışmalara bile şimdi

Hasretim..

Bir kuru mazbutun ortasında çaresizce seni beklemek

Çölün sıcaklığından daha çok yakar beni

Bilir misin?

-3-

Bir damla yağmurun dingin bereketini bile

Aramakmış burada oturmanın bedeli

Hep güneş ile takılan bedenim ve ruhum

Son raddesindeler ve hala içlerine bilmem neden

Saf bir bekleyiş gömmüşler

Bilmezler mi ki çöle düşen aşk güneşin acımasız ışığında

Erimeye mahkumdur..!

Hep sönük bir tarafıyla kuruyan bütün emekleri

Birer birer eriyecekler

Güneşin kör bağrında...

Bilmez misin?

-4-

Yalpalaya yalpalaya dikilmeye çalışmaktayım güneşe inat

Lakin bir duygunun eşiği var atlamam gereken

Aşkımın artık yanmaya başladığının kanıtı kor duman

Ve buruk sevgimin ilerleyemezliği

Yavaşça doğrulan duygularım ve ben

Omuz omuza, el ele, ayakta ve yalnızız

Biz bize, aşkın taneleri kül, ortalıkta yanık bir yüreğin kokusu...

-5-

Emindim elbetteki gelmeyeceğini ruhunun

Boşa ümit beslenen şu birdenbire çıkan çölün ortasına

Gelmedi, yürekler yandı

Belli mi olur belki de görmüşsündür yanan yüreğin dumanını

Duymuşsundur yanan taze yüreciğin kokusunu

Ne kuru bir el var şimdi ulu ortada

Ne de o fersiz gözler...

-6-

Vedanın ağlayışları vardı bir çölün ortasında

Uç uca kaybedilen bir aşkın hasreti

Ortalık toz-duman

Köşelerde aşkın külü

Ve sen ile ben

Ruhlarımızın beraberliği başaramadığıyla

Kaldık yine kör mazbutun ortasında...

Bilmem, bilir misin?