Vefat-ı Yalnızlık

Şimdi nerede bir gül görsem kan kırmızı,

Dudaklarını uzun uzun öptüğüm gelir aklıma.

Bir deniz kıyısı vurur yüzüme, bir dağ başı sızısı,

O eşsiz hatıralar, ordu ordu gelir aklıma.

Dün bitti, bugün yarım, yarın ise meçhul bir firar,

İçimde sahipsiz, kimsesiz bir "vefat-ı yalnızlık" var.

​Vur neşteri ey gönlüm, çekinme derin kes,

Aç bak bakalım, bu enkazda kalmış mı nefes?

Sevdayı masaya yatırdım, narkozsuz ve çaresiz,

Ameliyatı imkansız bir hasret bu, dilsiz ve sessiz.

​Bir isyan yükselir uçurumlardan, duyan olmaz,

Ağlamalarım dağları aşar da, yerini bulan olmaz.

Hangi kitaba yazsam bu acıyı, sayfalar yanar,

Zirvesi karlı dertlerimin, bakışın içimde kanar.

​Öptüğüm o kırmızı, şimdi kefenimdir benim,

Sığındığım o kıyılar, artık mahşerimdir benim.

Neşter vurdukça dökülen, sadece kan değil sitemdir,

Bu aşkın sonu değil, ruhumun bittiği demdir.

​Neşter (Doğuş Kılınç)