Veronika Ölmek İstiyor

'Salya sümük gece teninde,

Saçlarını sarıyor bir kadın,

Salyangoz kavanozuna,

Titreyerek...'

Kuzum;

Kilise izin vermez

Bekâreti bozuk düzende

Avuçların terli biliyorum

Günah keçileri bekler

Ellerinde kızıla boyalı

Çarşaflar...

Ve...

Yüreğe yırtılan çanlar

İzbe kaldırımların günü

Şimdi yine kadın düşecek

Tökezleyerek zamana...

Fare suratlı gölgeler

Veronika gül suyunda

Aşk kilise de yıkanır

Melek yüzlü sarnıçlar

Gözyaşı akıtır durmadan

'Yüreğine şiir değmiş

Kuşlar gibi çırpınıyor

Veronika...'

Söz vermiş aşklara inat

Bıçak kesiği düşleriyle

Kader denilen savaşın

Hurçlarına dikiyor

Namus bayrağını...

Çocuklar;

Bir şekere kanmıyor artık

Ellerinin kirinde yükseliyor

Umuda yelkenli gemiler

Kuma çiziliyor kadersiz

Şizofren bir yalnızlığa

Jilet atıyor Veronika

Avurt dolusu öfkelere

Sitem yazıyor sonunda

'Kent dolusu kalabalık

Görmüyorlar serçelerin

Ölüm şarkısını...'

Birazdan...

Bir gölge eksiliyor düzleminden hayatın

Slovenya sırtlarından bilinmezlere...