Vesikalık Anımsayışlarda

kimi düşündüğümü sesimde solan ışıklar bilir

sen bu kentin uçsuz bucaksız sandığın sokaklarında

karanlığa terk ederken tınısını son kalp atışımın

güneşe sığınma kaçamaklarımda en acı tonu bir kış göğünün

yaban çiçekleri kadar isimsiz ve güzel bu sevda

sen çocuğumdun gülüşüyle ölümlere kumdan kaleler kurduğum

birlikte göğüs germeliymişiz meğer çatıların ilk hüzünlenişine

tüm sevgileri balkonlara çağırmak gibi ironik bir çığlığın arifesinde

bulutlar da bizim gibi kopkoyu paramparça bizim kadar kaybolmamakta ısrarcıyken

ve işitmek gerekli diyorum sevgilim serin güz başlangıçlarının yapraksız kaprisini

kendimizi hiçbir mevsimde bir başkası sanmamak için

sanmamak için sürprizlere düşkün kış akşamlarında

işitmek gerekli diyorum bir solukluk da olsa dost sıcaklığının saadetini

en derinlerde bizi hiç bırakmayan yaşama utkusunu

olgun iğdelerin gölgesiyle inerken yıldızlar çocukluk kırıntılarına

bölük pörçük temmuzlara sıkıştırılmış umutlar da yiter gider sanki

geriye bütün zamanlardan muaf üstü hiç çizilmemiş bir bekleyiş kalır

ben bu güz baskınlarına öyle alışığım ki vesikalık anımsayışlarda dahi

soğuk yağmur sularını takip ediyorum saçlarının yokluğuyla avunmak için

üşüyen düşlerimi ısıtmak için kış yağmurlarında yüzdürdüğüm saman çöpleriyle

yokluk evime gel istersen mangal gibi yüreğimde közlediğim ayrılığın

son buğusuyla öpmek istiyorum bütün gidişlerini