Vicdan

buz kesmiş ellerini uzat bana

her ne kadar tenim,taze olmasa da

ısıtabildiğim kadar ısıtayım yalnızlığını

volkanlar patlıyor,minik gamzelerinde

seninde korkular birikmiş yırtık ceplerinde

parçalanan umutlarının,ateşli nöbetlerindesin

kanadığını gördüm gözyaşlarının

gönül otağımda bir ağıt daha yaktım

seninle dibe battım sessiz çığlıklarının

bunları yaşamayanlar ne bilsin?

iki melek kondu omuzuma

biri bas git diyor

biri kal,mutlu et diyor

paylaş acılarını

tercüman ol duygularına

kulak ver bu sese

ihtiyacı var,bu minik yüreğin

sıcacık bir nefese

şimdi vicdan

ya çatık kaşlı,kirli sakallı adamın

ya da, inatçı sağır bir kadının

penceresinden sıkışmış bakıyor

ve bir çocuğun ağıdı,bin isyanı dokuyor

ilk defa çaresizim

geceleri acılara boğan bu hazanda

bir çocuğun ışık dolu gözleri ,ızdırapla ağu içiyor

ve her geçen gün biraz daha azgınlaşıyor koca şehir

her gün başka bir çocuğu,girdabıyla boğuyor

tüm umutlar sele kapılıyor

nasıl yetişsin iki elim bunca çocuğa

hiç güneş doğmaz mı bu karanlığa?

çiğ düşüyor,her gün açmayan bin tomurcuğa

bakıp durma şu pencereden,pişkin pişkin

çıkıp gel artık vicdan,seni bekleyen bu çaresiz çocuklara