Virgülle Uzatılmış Bir Yalnızlık

Hayat,

virgülle uzatılmış bir yalnızlık.

İnsan, bitiremediği cümleleri

bir ömür içinde taşır.

Kimi kelimeler ağızda yaşlanır,

kimi suskunluklar

insandan uzun yaşar.

Kimi kelimelerse

ses tellerinde asılı kalır:

idama mahkûm.

Nokta ise…

insanın bir başkasını değil,

kendini beklemekten vazgeçtiği yer.

*

Mart da geçiyor Dilia.

Bahar, kapı eşiğinde

saçlarına astığı çiçekli bir mazeretle.

Ağaçlar,

geçen yılın kederini silkeliyor dallarından,

yeniden yeşile inanıyor.

Çok garip;

Dünya her bahar baştan başlıyor Dilia,

insan hep aynı yerinden eksiliyor.

Tuhaf bir ev sahibi insan:

kendi içindeki odaları

yıllardır havalandırmıyor.

*

Cemreler düştü.

Toprak uyandı;

su, gökyüzünü sürdü yüzüne.

Hava, henüz yazılmış mısralar kadar hafif.

Bir tek yüreğe işlemiyor bahar.

Orada kış, askıda duran bir palto.

Ceplerinde itiraflar, katlanmış şiirler,

kendine bile gönderemediğin mektuplar…

İnsan en çok kendi içinden kaçırır kendini.

Sevda, çekmecede unutulmuş bir çakı;

kendi sessizliğine değdikçe

keskinleşiyor.

Sanma ki uykuda!

Gözlerini kapattığında

daha net görüyor.

Birini sevmek;

Adını bile anmadan,

bütün cümleleri ona adamak.

Aynı evde iki ayrı yokluğa uyanmak,

birbirinin sesini bilip

o sese yabancı kalmak.

Duyuyor musun Dilia?

Baharın içinden bir şey geçiyor.

Çiçeklerin bilmediği, rüzgârın taşıyamadığı,

insanın kendinden sakladığı bir şey.

Aşk…

Asıl şimdi pusuda.

Kendimize kurduğumuz en güzel tuzak:

çıkış kapısını bile bile

gönüllü kalmak içeride.

*

Bütün çiçekler açtı;

içimdeki bahçıvan

hangi dalı budayacağını bilmiyor.

Bazı kökler

toprağa değil,

geçmişe tutunur.

Bazı sevdalar bitmez Dilia;

İnsan onların içinde

başka birine dönüşür.

İçimde bir ömür ağırladım.

Ev sahibi öldü;

misafir hâlâ oturuyor.

Ve ben…

Bütün hayatım boyunca

birini bekledim.

Meğer beklenen de

Benmişim.

***

Defne, 10 Kasım 2026

Ali Asafoğulları