Vurgun Yedin Ey Gönlüm

Vurgun yedin ey gönlüm, affet beni.
Kışın ortasını bahar sandın.
Çiçeklerin dondu, buza kesti;
Gönül bağın tarumar oldu.

Vurgun yedin, ah gönlüm, affet beni—
Yalancı baharlara kandın…

Ayaz indi düşlerinin üstüne,
Tomurcuklar açamadan kırıldı.
Geceden bir sıcak nefes beklerken
Sabahın soğuğunda savruldu umutların.

Sana sabrı öğretemedim;
Rüzgârı bahar diye sevdin.
Her güneş ışığını bir bahçe sandın,
Her gülüşü sonsuzluk bildin.

Şimdi içimde uzun bir kış hüküm sürüyor:
Dallar çıplak, yollar ıssız.
Göç eden bir kuşu izlerken anlıyorum—
Aldatan mevsimler değilmiş;
Vakti gelmeden açan kalbimizmiş aslında.

Affet beni ey gönlüm, affet…
Sana beklemenin ağır hikmetini öğretemedim.
Bir gün hakiki bahar kapımıza uğrarsa,
Üşümeyesin diye
Kendimi kışa emanet ettim.