Vurunca Başımı Yastıklara Tek Kurşunla

sisli maviler düşünce dudaklarının gölgesine

kentin ayyaşları başlardı kadehe su eklemeye

beyazlaşırdı o zaman akşam denen karanlık zehirli bir feryadın hükmünde

naralar atardık

çakallar ara verince çığlıklarına

korkumuzu eklerdik bir de duvar saatlerine

ah o nağmesi sarkaçların

vurup göğüs boşluğumuza öyle imansız

nasıl da hasretin lâ teliydi bilsen

dokunsak içimiz titrer

sussak öyle eksik

nasıl yarımdık

nasıl da yarım

susmazdık öyle yokuz diye şehirde

ya da vardık

sen bir köşe

ben diğer yerlerde

nasıl da tutardı avuçlarımız mendirek çiçeklerini

ten kokardık

sen

sen kokardı

o kadeh

içip içip küfeler dolusu

vurunca başımı yastıklara tek kurşunla

ölmeden

ya da koklamadan soluğumun son sesini

intihar gibiydi

hatta

yokluğu saç tellerinin...