Vuslat

Aylardan mart'ti...

Onu gördüğüm yer dik bir yokuşun başıydı

Bedenim küllenmiş bir kor gibi yanmaktaydı

Yıllardır özlemini çektiğim bahar karşımdaydı

Güneş parçası gözleri sevgimin Tek tanığıydı

Tenim dokunamadığım ellerine bakarak ısındı

Ağlamayı unutalı çok mu oldu,

Gözyaşı mı tükendi ne!

Önce Nefesim kesildi,

Boğazımdan içimi parçalarcasına inen sıcaklık,

Tabiatımı sarstı...

Çaresizliğime melekler ağıt yakıp,

Bulutlar ağladı...

Toprak sarsılıyordu, güneş ısıtmıyordu

Doğa dile gelmiş boyun eğiyordu...

O, gidiyordu!

Tepeden tırnağı bütün vücudum titriyor

Hayatımın anlamı, düşüm, rüyam

Can çekişiyordu...