Ya Sonra

eşref saatindeyim

nereye dönsem bir ruh katili

-kurtların ve kuzuların sessizliği;

feryadı boğar gibi susuyor!-

gayya kuyusunu kazıyor!

nereye baksam iki yüzlü aynalar

kum gibi çoğalmış ufumet

genzimi yakıyor

şuursuz ve ürkütücü bir sessizlik var havada

-otur oturduğun yerde sesini çıkarma!

ya sonra..!

dar alanda kısa paslaşan yürek sesleri

üçüncü sayfa haberlerinde boy gösteriyor

/neşemi kaybettim, hükümsüzdür!/

tabloda ölümsüzleşen an'lar çoğaldıkça

evrenin sesi düpedüz yalnızlaşıyor

oysa ne güzeldir "yandırma"

esamisi bile okunmuyor

-kimse ormana bakmaktan

güzelim ağaçları görmüyor!-

kes babam kes

üçüncü göz,hayatı üfleyedursun

makus talih değiştirilebilir mi?

varsa beri gelsin

hanidir hizaya gelemiyor ellerim usta

parmaklarım yanıyor

şimdi yazabiliyorum ama

peki ya sonra..!

...

Nisan 2011 İzmir

"Yandırma"

Egeli bahçıvanlardan bir deyimmiş bu."Çapalanacak yerler bir güzel çapalanır,dört beş gün kızgın güneşe bırakırsın.Toprak yanar ki yanar. Kurur,çatlar,güzelim esmer rengi değişip bozlaşır.Derken suyu bir boca edersin,bir foşurdatıp göllendirirsin,Uff! Haftasına varmadan topraktan yaprak fışkırır,çiçek açar elini değdirdiğin her yer." diyor yazar Nezihe Meriç