Yabancısıyım Sevilmemenin Sofia

Her sabah

göğsümün ortasında duran bir ağrısın Sofia

göz kapaklarınla öpüyorsun tüm sancılarımı

öğrendim dudağından şarkılar koparmayı

büyüdükçe büyür soluğumda seni sevmelerim

unut bunca uçurum ortasında düşmemeyi

bir avuntunun ardından yalnızlık düşse payına

aldırma Sofia

ben tüm uzakları bir bir yoluna dizerim

kaybolmaların bile kendini yitirdiği yerdeyim

tenha bir şehir geçer sesinin tınısında...

Kal burada Sofia

kendi vakitsizliğini yükler sırtına vedasız gidenler

ve herkes

kendi sessizliğine benzer birazda

benim değil ömür payıma düşen bu yorgunluk

benim değil bir bir intihar eden bu renkler

nerede yetim iirler yurdu omuzların

bak bugün cumartesi tam ortası ağrılarımın

ne olur öpmeyi unutma çarpık kentleri

hep boğazımda durur senli bir yutkunma...

İçimdeki benle

içimdeki sen arasında araftayım Sofia

haykırdığım hangi dağda sesine çarptı sesim

bu gece de yeterli çoğunluğu sağladı kederim

hüzne bırakılan bir mezar çiçeği kalbim

es geçerim tüm çıkmaz yolları kırılmışlıklarda...

Yabancısıyım sevilmemenin Sofia

kaç boşluğa uzandıysa çatlamış ellerim

bu şehrin

her bir köşesinde ölmüşlüğüm vardır benim

nehirlerin kenarında dinlenir yitirilmişliğim

acımın içinde rastlarım sana

kursağıma kurulur bir uçurum

defalarca kıymığın batar akşamıma

hiçbir mevsime sığmaz senli yorgunluğum

sen yinede

uçmayı unutma kanadını kaybetmiş bu dünyada...

Burası Sofia

yürek boşluklarında fani bir harcanma yeri

bir matem dinlenir uzunca soluğumda

bu dünya

bir yere uzun uzun bakmaların bir fazlası

bu hüzün

unutulmaya yüz tutmuş dudaklarımın yası

en diplerden çıkış yoludur suretin

ki sen yüreğimdeyken Nisan olur her mevsim

adın ki hep bir intihardır hafızamda...

Adın Sofia

kerpiçten yapılma bir ev dudağımın kenarında

demli bir çayda biraz dudak payı

alnıma dokunur yorgun akşamların rüzgarı

sahipsiz bir çığlık olur bakışlarınla

ben ki tiryakisiyim evvelden hüzünlerin

bilmediğin şarkıyı mırıldanmak ayıp sayılmaz buralarda

başka şehirlere sığınırım mağrur yüzümle

hiç kedere denk gelmemiş gibi gülerim dünyaya

telafisi yokmuş gibi bağırırım içimdeki mahşere

yarabandı tutmayan acılara üflerim milyon kere

yağmurlu havalara teslim ederim uykularımı

yüreğimde soluklanır senli konuşmalarım Sofia...

Kimbilir Sofia

ne şiirler taşır kuşlar kanatlarında

ne çok patika yollar aşar göğsümde sevdan

yüzümden çocukluğum düşer sana bakınca

sitemli yazılan tüm mektuplar toplamıdır kirpiklerin

sinende birikir cümle dökmeden katreler

nasılda ahrazdır ahh çığlıklarım

burası vedalar yurdu sayılır Sofia.

kırık ve eksilmiş duygular yerleşir yenilgilere

içli bir işgaldir gözlerinsiz bakışım

ve gülüşüm unutulmuş bir gökyüzüdür hala

burada Sofia

hiç kimse küsemez ait olmadığı buluta...

Özlemle Sofia,

hasretle, umutla.