Yağmur

Kadife bir bulut

üzerimize düşen...

Gözleri maviden yorgun

gökyüzünün.

Camdan geçer trenler

ki

çerçeveler

kahverengi istasyon.

Ocakta iki meşe odunu

kırık ve kesik

balta izi

kıymık...

Titrek bir kırmızıya düşerken

sabahlar...

Bir kanepe göğsünde

duman kokar

çıtır çıtır.

Sarkmış balkonlar gibi

bir adım atsak devriliriz

gidememekten...

Sana

sakalı beyaz şiirler yazıyorum

saçlarına rüzgar...

Birbirimize soğuk

baharlar ısmarlamasak

veda ederken...

Ki sevdiğim,

guzmanyalar

gecemizi aydınlatan sevişlerle

çiselensin...

Usulca düşsene,

kaçını kaçırdım

bu damlaların...

Haylaz bir rüzgar...

Yağmur,

dur biraz

sağanak gönlüm

Kaç damla biz etmez ki?

Rüzgar kopuk...

Seferler iptal...

Uzun zamandır

adımıza bel verir fincanlar.

Kaç köpük

sevda belâsı

Ruhumuz

kıvrımında yağmurun,

tenimizden savrulur,

dökülür telvelere...

Uzak değil bulutlar

ve şekilleri ki kadife

Sis kokan gecelerde

içindeyiz gözyaşının.

Bir şiir,

bilmediğim sözlere dalıyor.

Uzak olan o değildir

o gökyüzü de değil...

Şiirler

camdan kalp.

Dudağında ve gözünde

renkli boyaları susan

dünyada.

Sana roman kahramanı

bana hikâye,

Yağmurun uğultusu...

Biriktirmiyorum sözlerimi

İçimizde

gölgesinde ıslandığımız

yağmurla yıkanan

o koca şehir

O,

onun yağmuru

yağmur,

sadece...

Biz hayal

ve şehir yalan

Kadife o bulutun

altında sönmüyor

sadece...

Geride kalan...

Bir duru kor damlası...

Tcpassenger_ierdoğan

22.05.2026/Ankara

Zamanın Kırık Dili