Yağmur Yeniden

kırıklarımızı toplar birbirimize bakarız

alevli elleri çekilir mavinin

çekilir yağmurlar kurşunlara benzer

öldürürken aşkı

sevinir ağacın ıslanan yaprakları

boş bir sayfadır hatırlanan

şaşmaz olan

o basit anın parmak uçlarında filizlenmesi

gökyüzüne sarmaşıklar savuran duyuşun ötesinde

gelir konar yanaklarına yeniden

gülümseyen kelebeklerin neşesi

karanlığın çiselediği aklımızı karıştıran

harflere mağlup olmayan duygu tanelerinin

sarılırken sevgiyi tetiklemesi bundan

ve dilimin ucunda

sana araladığım o sonsuzluğun

tökezlemesi kaçırdığım bakışlarımdan

gözlerinin arkasına fısıldadığım

bu yağmur yeniden

toprak kokusuyla uyanan bir çocuğun hayali

camlarına konuk yalnızlığının

heyecanına koşuyor seni izlerken.