Yaka

karanlık çöktü saçlarımıza

içimde çipil çipil bir kanama

uğultulu telaşı gölgelerin

evlerin sarışın maskeleri alır gözümü

örter yüzümü ateş gibi baskın ay ışığı

ve de

sen

karanlığın emzirdiği mum ışığı

gözyaşlarımdaki samimi tensellik

yıllarımı alan kiraz ağacı

sen

son yaz rüzgarının samimi hırçınlığı

yüreğime çöreklenen evrensel acı

kutucuklarına doluşmuş insanların çay saadeti

öfkesi kanımın hırpalayışı damarımı

ömrün sonunu düşünerek düşülen bu umutsuzluk

anı kumbaramda bir senin yokluğun

papatya boylu maceramda sayfalarım buruşuk

kalabalığım tek başıma yapraklarım apaçık

tüm olurlarımı sürdüm sensizlik yokuşuna