Yakamdaki Amonyak

senin öykünü

şiirini silip atacaklar

biliyorsun,

ne efendiliğin kalacak

ne de saygınlığın

susacaklar

karnım aç

dolu yağan sokağa en büyük ilaç

yakamdaki amonyak

şiltlerin,

şarapnel parçalarının öbür yakasından sesleniyorum

şartelleri indir bezirganbaşı

ağır, düzensiz hiç bir sözü kaldıramam artık

bütün benzetmeleri yıkan

bütün ideolojileri çürüten

fosforlu ışıklarının gecesine süzüldüğü caddenin

kısm-i felçli kaldırımlarına oturmuş ağlayan

ayaküstü sevişen ucuz fahişeler gibi

kendini acındırır ifadeler atma masama

ben çok ağladım zamanında

kalbim çok önceleri geçti, ışık hızında

yatay bir sevgilinin koltukaltı sıcaklığından

black_1