Yakışıksız Sevdam

Yakışıksız sevdam

Gökyüzünden süzülürdü yağmur taneleri

Saçlarına dokunmak için ağlayan bulut bendim

Güneş vururdu gözlerinin içine

İçimde akan nehir sendin

Şimdi ben bu zaman çıkmazında

Sonun en başında sana yeniden başlıyorum

Yaşadığım hayattan olmasını beklediğim

Beklentilerimin altını kırmızı çizdiğim

Eylemsiz hayaller taşıyorum yarınıma

Ve bugüne el koyuyorum

İnsanı acı gerçekler olgunlaştırırmış

O zaman bende seninle olgunlaşan bir meyve gibi

Yokluğunun ardına düşüyorum

Gölgesinde yaşıyorum umutlarımın

Yerde kalıyor bedenim

Toprağa değiyor suretim

Gece ay ışığıyla birleşiyor

Ama biliyorum ay ışığı geceyi aldatıyor

Yüzünü güneşe dönmüş geceyi kandırıyor

Uzadıkça geceler tenhalaşıyor yüreğim

Yüreğim beni dinlemiyor

Sonra inandıklarımın şafağında gün aralanıyor

Düşlediğim, gördüğüm değil

Aldanışlarım oluyor, zorunlu sevdalarım

Öyle ki toprak bile sitem ediyor

Nasıl ki ben, sen diye kuruyorum

Ve sensiz gitgide çürüyorum

Her defasında yeniden başlayınca seni anıyorum

İşte o zaman anlıyorum toprağın suya hissettiğini

Ama biliyorum

Sende bir gün toprak olup yağmuru özleyeceksin

Onsuz sarı iklimler geçireceksin

Yüreğin çatlayacak

Her sözünde onu bekleyeceksin

Ve her günün şafağında doğan güneşe istem edip

Geceleyin anlına vuran ayın karanlığında yiteceksin

İşte o zaman sen benden bir damla gözyaşı dileyeceksin

Ama geç kaldın yakışıksız sevdam

Ben mavinin koynunda yemyeşil filizlenmekteyim