Yakut Gözlü Kraliçe

Deflerin zillerin sesi o kristal gecelerde

Çınlıyor hâlâ sanki sesin elmas avizelerde

Söylenirken adın gizlenen hecelerde

Ben kendimi kaybettim karanlık izbelerde

Gözlerindeki yakutlarda mahpus kaldı şu kalbim

Ben biçare köle oldum sen şevkatli sahibim

Saçlarına dokunmak için neler neler vermedim

Okyanustum eskiden, ben ne oldum demedim

Önce çıktım göklere sonra yağmur oldum indim

Sen beni suçlu buldun saldın karanlıklara

Sen mağrur ben mağdurdum biliyorsun aslında

Yine de razıyım celladım olsun bir tel saçın

Razıyım yeter ki, kalbimde bu sevda baki kalsın

Ey yakut gözlü kraliçe, ey kalbimin sahibi

Ben değilim bu esaretin, bu harîkin müsebbibi

Gözlerime şimşekler çakıp neden beni seçtin sen

Ruhumu kandillerde nasıl yakıp geçtin sen