Yalabık Düşler

Elimi eteğimi çekeli yaşamak denen bu meseleden

ruhumun en pejmürde haliyle uyandığım yataklardan

sahilde tuttuğum martının kursağından çıkan

sardalyaların yüreklerine kadar sevdim bu hayatı

inadına değil mi öyle kolay kolay bırakıp gitmeyeceğim

Ay ışığını şarkıları ve dahi ille de uzun saçlı kadınları

şimdi kesif bir bulutun içinde bir başıma kalmış gibiyim

adımı sorsalar hiç tereddütsüz yağmur diyecektim

mevsimi uymadı konuşacak insan kalmadı sustum

kaderimi kendi dilimden kara bir tahtaya yazdım

deniz kabardı tekne yan yattı kelimelerim boğuldu

saçlarımı lodosa vereli tartışma konusu oldu

ufuk çizgisinde kırılan kirpiklerim

balıkçı barınaklarında suyu aşka çeviren piri fanilerin

ben ise istiflenmiş ağların kıyısında uyuyan bir kedi

yüzünde kadim şehirler atlası gibi duran

kısık küçük gözleriyle avuçlarında ağ onarmaktan

kesikler içinde kalmış ellerinin acısı hatırlattı bana aşkı

Tanrının her yeni günü yenildiğime bin yemin edebilirdim

lakin lodos kuvvetiyle fısıltıları sese çevirdi duydum

oysa alevin başında takatten düşmüş uyuduğumu sanıyordum

'' Eğer bir gün kimsesiz kalırsan o tanıdığın yerler sana yabancı gelirse

bütün dünyan alt üst olmuşsa bu yalnızca geçici bir durumdur merak etme

kendini aşka ve bana kapatma yüreğini açık bırak

aşkı ve hayatı sana yeniden öğreteceğim dedi '' Tanrı