Yalan Oldum

-1-

ölüm uzak ülkelerin başkentinde sanık

bütün suçlarımı çocukluğuma bıraktım

bıraktım kalan kederlerin merasimlerinde antlarımı

bağıra çağıra söylediğim şarkılarda sen vardın

melodilerinde kaybolan çığlıklardan geçerken

bir bir anlattı tarih bitmiş aşkları

yalan oldum

adım şanım yazık bir aşkın tanığı

can sevdasında gençliğim

kahroldum

birden gece başladı karanlık sorgusunda

yıldızları tüketirken ellerin makamında

dua eski bir şehrin terk edilmiş sokaklarında kaldı

ben yalan oldum

amentüsünü yazarken aşkın

ayrılıklar yalnızlıkla kardeş kavgasında bıkkın

yorgun argın zamanlardan geçtim

üzerimde tüyü bitmemiş bir hasret

ve elveda demeyi öğrenirken

ne geldiyse başa özlemden geldi

suçu vebali denizin üzerine

mavi dalgalara bereket getirdi

-2-

yeşilinde kaybederken baharı gözlerinde

her hangi bir ölüm uykusunda yalan oldum

söz ses seda kalmadı geriye

dem ve dem vururken başımı beynimin bahtına

ne güllerin suçuydu akan kan ne dikenlerin

vebalinde bir kadın aç ve korkak

işte suskunluğumun sebebi hayat

işte bağrımda düşman tohumu ekerken

neden yaşadığını sorguluyordu adem

ben Havvanın en çileli evladı

yalan oldum

yüreğimde kalmazken aşkın kırıntısı

söz bitti

ülkeler başkentlerini değiştirdi tek tek

bütün büyük adamların kimliğinde aşk yazıyordu

ve sicilinde kara bir lekeydi ayrılık

ben bütün yeminlerin kefaretlerini gizlerken

yalan oldum deyip geçiyordum hoyrat

ve korkak zamanların hakkından gelip

helallik isteyen bir fahişe gibi

haram ediyordu hayat bedenini erkeğe

sustum çünkü yalan oldum

üzerinde adı yazıyordu yalnızlığımın

ya rabbel alemin

kim çıkıyorsa kaderin karşısına

ne olur utandırma sevdamızı

yalan olan vakitlerde şah damarımız kanamış

bırakma bizi bize

ölüm bir yok olmuş hayat da bir varmış

yalan oldum

talan edilmiş yüreğimde zindandı beklentim

medrese namıyla öğrenirken aşkı

bir de baktık ki yalanmış her şey

bir de baktık ki unutulmuş bu evler

odalarında kadınların kokusu kalmamış

yalan oldum

içimde bitmemiş bir kitabın son sözünde

kan oldum da cana düşmedi cananımın keyfi

yâr deyip geçtim sonra

ardımda esrarengizliğin heybetli sesi

-3-

vakit çok geç gitmek için

tüm yalanlar ortada kalırken

ben yalan oldum

ve bitmeyen bir hesabın tek suçlusuydu gençliğimiz

cahiliyede yüreğimiz buruk bir iklimin yağmuru

arada sırada sevdik birbirimizi

yalnızlıkta mahrum bir gök kuşağı içinde

ne kadar renk varsa bir o kadar kara olduk

gece kıskandı bizim kaderimizi karanlıkla beraber

yıldızlara dilek tutturmamak için çekip gitti

sonrasında bir ceylanın yüreğinde bulduk hayatı

hayatı yalan eden sevgilinin gözleriydi

geçip gittik bir bir

bütün aşkların sorgusunda tutsak ve vahim

aldattık kendi kendimizi

derken söz oldu yalnızlığımız kutsal kitaplarda

biz aslında hüsranın bekçileriydik

bilmiyorduk yar bilmiyorduk

küfür edip gitmiş bir bulut gibi

çağladık aktık üzerine hayatın

ölüm toprakla kardeş olmuş

ben yalan oldum

tüm mezar taşların da ismim kalmış

kalmış da getirmemiş kefenin içindeki yalnızlığımızı

ölçümüz alınmış yalan oldum

gönülde bir heyecandı sevdamız

kahroldum

işte son yazgısını yazarken hayat ayın şavkına

şahidim yalnızlığımın fiyakasında yaşadıklarım

tek tek attım gülleri yalanımın üstüne

kalmadı gitmediğim yer

dikenlerde keder var ne çare

ne çare unutulmuş mevsimlerde alnımız açık

secde iziyle başladı sualimiz

ardında son vasiyeti insanlığın

ben yalan oldum yâr

bitmedi yalnızlığım