Yalın Ayak

Yalın ayak beklerken düşlerimde

Usulca bir şiir delip geçiyor ruhumu.

Suratını ekşiten şekersiz çayım bile

Isıtmıyor buz tutan nasırlı ellerimi.

Ah yüreğinde ömrümü bulduğum,

Yıldızları yüreğine serdin mi hiç?

Bir tespih gibi dağılıp hatırlanırken sen

İçimde uçurumlar gibi büyüttüm seni

Bu kaçıncı kördüğüm atılan bana

Nefes aldıkça daralan bir boşluk gibiyim

Ah gözlerinde bir şehri yaktığım,

Senin yoluna dökülmedik dilli mi neyleyim?

Özlemin denizlere uzanan kıyılar boyunca

Gözlerinde seyrediyordum denizlerin en mavisini,

Yosun saçlarını okşamak isterken ellerim

Şimdi kanatları yıpranmış bir kelebek gibiyim

Ah ömrünün üstüne ömrümü katığım

Sen gittin de ben bitmedim mi?

Gülüşünün kırışıklıkları geçiciliği sığdırmamış

Cinnet ile metanet arası dilinde kaybolurum

Kırbacın iç çekişinden kurduğum rabıtayla

Hıçkırıklarla akşamı karşılayan aldanış gibiyim

Ah tenin üstüne tenim sardığım

Seninde bedenin dururken ruhun öldü mü hiç?