Yalnız Adamın Manifestosu

kendine ölür gün

mevsim çarpar dişlerine

dişi bir kurdun

üşürsün

güneş bir mızrak boyu

yükselince artık

gölgen ömrünün zorudur

çağ sonsuzluğun

aguşuna düşen

rüzgarın kasvetidir çakal

yanaklarından süzülen

esrik kristal

ellerin meğer

ağyar istermiş demek

kendinden geçen

ömrün nar

duvarlarla konuşan

gözlerimi düşün evvel

miktarsız hakikatimiz var

sınırsız argüman

gece olunca

çocuklar ağlar dizlerinde

bakır maşrapaların

aklını alır su

dökülmez üstünden

günah dediğin

kestaneye çalınca gözleri

gülen ancak ölümdür