Yalnızlığım Ve Ben

Ne zaman yalnızlığımla konuşmaya başlasam

doğa kulak kesilir penceremin pervasızda

Yüzündeki bakışı yıkayıp

sesimin teline asıyor ceylan

Ürkekliğini yitirmiş ormanda

kuzu kurtla ağlaşmakta kuytuda

dalda yaprak rüzgarla ağıt yakmakta

İki dağ arasında sıkışıp kalan göldür şimdi ömrüm

Geldiğim yok

Gittiğim yok

Küs çiçeği açmakta kıyılarımda

İki dağ arasında kalan

uçurumdur şimdi göğüm

Ne zaman yalnızlığımdan gitmeye kalksam

kar yağmakta akrep yelkovan arasına

Zamanın elinden kaçıp an dolanıyor bacaklarıma

Yol yürür

uğurlandığım yer yürür yanımda

Yalnızlığım

sevilmediğini düşünen çocuk huysuzluğunda

Kollarımın arasına alıp

seviyorum usulca

Beraber dalıyoruz

suyun altına