Yalnızlığım Ve Öfkem.../

Dayanmıyor bu yürek böyle acıya

Her gün yalnızlığım,kahrediyor zavallı bedenimi

Bilmiyorum ne kadar dayanırım ben bu çileye

Ve ne zaman bitecek,

İçimdeki bu yalnız kalışım...?

Bir anda serseri mutsuzluğa mahkum oldum

Sanki çıkmaz sokakların acımasız darlığındayım

Sanki bedenim sıkışıyor bu yoklukta,

Nefes almak bile zor geliyor

Sanki boğuluyorum

Ve ciğerlerim parçalanıyor

Yaşamak bile istemiyorum,

Bu arsızlıkta...

Yalnızlığı sırtlanmış bu yürek,gülebilir mi ?

Çileler bir bir akıyor masum bedenime

Bir yandan özlem ateşi sarıyor masum bedenimi

Diğer yandan da göz yaşlarım kan oluyor.

Doluyor içim bir anda acı vuslat ile doluyor,

Ve soluyor bu gençliğim yalnızlığım ile soluyor

Kime el uzatsam,

Kimden yardım dilensem,

Kimden zerre mutluluk istesem

Biliyorum ki veremeyecek kadar zalimdirler...

Günlerimi ulaşacağım mutluluğa saymaya başladım

Ben inandım ve güvendim kendime,mutluluğu yakalayacağım

Buna kimse mani olamayacak bunu da biliyorum

Şimdi eller gülsün bana,benimle alay etsin

Gün gelir bende bana gülenlerin karşısına çıkarım

Gücümle,benliğimle,efendiğimle herşeyden önce kendimle

Bir bir suratlarına çarparım ettikleri alayları

Tek tek alırım hesabımı...

Şimdi yalnızlık denizindeki,

Sakin ve mutsuzluk adasındayım

Allahım büyüktür,

Bir gün yüzümü güldürür

Yeter ki ben Allahıma yalvarayım...