Yalnızlığımın Sessiz Kalabalığı

-I-

Yağmur yağıyor bu sabah yine,

akıp gidiyor caddelerinden sükûn,

buğulu camlardan görünürken şehir,

ümitlerimin son kırıntıları seferde.

İstanbul hüzne gebe.

Seyrediyorum!

-II-

Gülüşler suskun bu kuşluk vakti,

bir mermi teğet geçip zihnimi

kimsesizliğime saplanıyor.

Düşlerimi kefenleyip, içime defnediyorum.

-III-

Takılıp kalmış duvardaki saat,

bir çentik daha eklenmiş ahşap masaya,

dirhem ilerlemiyor hayat,

Ürperiyorum!

-IV-

Hal-i ruhzarım perişan,

Sırlı camlardan yansıyan ben miyim?

Deliriyorum!

-V-

Yenik düşmüş nefer sanki kalem,

boyası dökülmüş şu karanlık odama,

yalnızlığımın o iğrenç kalabalığına,

sessiz çığlıklarıma yüz sürüyorum.

-VI-

Sokak lambalarının bitişik nizam kalabalığı

ararken zamanın titrek gölgelerini,

kimselerin uğramadığı o kuytularda

yorulmak nedir bilmiyorlar.

Hissediyorum!

-VII-

Yalnızlığıma not düşmeye gebe

natamam şiirlerden siyaha aşina kalem,

kâğıt ona ram olacak yine

biliyorum!

-VIII

Tozlu sayfalarından acılar geçiyor hayatın,

bir film kurgulanıyor kare kare,

kırılıyor kanatları Zümrüt-ü Anka'nın

düşüyorum!

*Perdeler açılır, kapanır. Dekorlar değişir,yüzler değişir.Mühim olan rolünün hakkını verebilmektir.*