Yalnızlığın Efendisi

Güneş gibi doğan aşkımıza

Ayrılığın ateşi düştü!

Acı denilen illet,

Artık yüreğimize üşüştü

Ne bir hırçın deniz seni alıp bana getirir

Ne de geçmişin hatrı yaram(a)ıza merhem olur

Belki de bizim aşkımız,

Dünden beri hep düş/tü!...

Tüm hayallerim,

Düşler enkazı altında kaldı

Yüreğim dünlere hasret kalırken

Anılar beni parçaladı

Gülmüyor yüzüm artık

Çünkü sevda'nın yağmuru,

Gözlerime çoktan aktı...

Dağ gibi aşk,biran da yandı ve söndü

Ve tüm gerçekler,

Baharı beklerken kışa döndü...

Şimdi;

Ne aşk için edilen bir yemin kaldı

Ne de gelecek için kurulan bir hayal

Artık ne aşkın kanunu var,

Ne de aşkın kendisi

Çünkü kalmadı sevda'nın nefesi

Ve bilinsin artık

Bundan böyle benim yalnızığın efendisi...