Yalnızlığın Ellerini Okşarken

Kocaman bir evde, yerini bulamamış

Ne işe yaradığı bilinmeyen, modası geçmiş

Ve birbirine aykırı düşmüş eşyalar gibi

İki yalnız kalbi zorluyorduk atmaya

Dört oda, bir salonda bir arada tutmaya...

Yarı açık cezaevi; upuzun bir koridor, bir ileri, bir geri

Ve sohbetine doyulmayan sessizlikler eşlik ediyordu yalnızlığa!..

Susuzluğa mahkum, saksıdaki mor menekşeden

Kıyıya vurmuş bir deniz yıldızından yoktu farkımız

Aynı çatı altında çelişen duygular ile meyvesiz dallar

Sallanıyordu insafını yitirmiş rüzgarın kollarında...

Ev büyük ve biz o evde yitik

Bir kuş konarsa balkonun demirine

Ya da pencerenin pervazına

Onunla konuşur gibi yapardık ayrı ayrı zamanlarda

Hatta derin bir sohbetteymiş gibi dikilirdik uzun süre ayakta

O kendi sığınağı dört duvarında, ben mutfağın tezgahında

Ayrı ayrı öteleyip hayatları, öperdik yalnızlığın gözlerinden

Dokundukça yüreğimize çoğalırdı yanık ezgiler...

Aldırmazdı zamanın çarkı olanlara

Dönerdi akreple yelkovan rakamlarla yarışırcasına

Adımlarımız yavaş, sessizliğimiz kocaman

Gezinir dururduk odalar arası sayısız gidiş-gelişlerle

Bakmadan birbirimize, kovalardık gülüşleri uzağımıza

İçten içe suskunluğumuz sarılırdı boynumuza...

Ev kocaman, eşyalar hınca hınç

Birbirine küs iki dilsiz ve iki yalnız

Titrerdi mum alevinde gözlerimiz...

'Mutsuz da değildik, biz neden devrildik?'

Sorusuyla karışırdı kafalarımız

Çünkü biz birbirimizden çok uzaktık

Kalplerimizi değdirmeden yaşardık

Koskocaman bir evde, ikimiz de yalnızdık

Söz tükenmişti, eşyalar eskimişti

Baharı göremeyen yürekler sonbaharına ermişti

Hayat yalnızlara küsmüştü

Renkler solmuş, kalpler kırılmış

Güneş batmış, gök kubbe bizden çoktan gitmişti

Duldasız kalmıştık tam da ayazın ortasında

Yalnızlığın ellerini okşarken!..

Ankara 25 Şubat 2017