Yalnızlığın Ezgisi

I.

antik düşler besledim

hüznümün kır çiçeği boşluğunda,

isminin yanılsamalarıyla yeşeren.

ve hep eksikti nasırlaşmış umutlarım

yalnızlığın karanfil sarhoşluğunda,

yitik bir yüreğin Leyla'sızlık hali gibi.

yansımasızlığının çatlaklarından süzülen

bir ayna çaresizliğiydi benimkisi,

yahut kurak bir coğrafyanın bozkır vuslatsızlığı.

ki vuslat gizli öznesizliğiydi büyüyen uzaklığının,

devrik bir ömrün yamaçlarında gezinen.

II.

bir ceylanın gözlerini çölleştiren

uçurum karası sessizlikler konar

dallarına tüketilmiş yapraksızlığımın.

iklimleri nadasa bırakırcasına,

sağanaklaşır topraklarımın çatlaklarında

ormanlığını yitirmiş bir rüzgar yanılgısı.

bir tetik boşluğundan düşercesine

kurutur sonra ömrümün gözelerini

belleğini yitirmiş yalnızlıklar ezgisi.

önce bir bir, sonra topyekün...

notalarını unutmuş bir ezgidir yalnızlık

yüreğimin varoşlarından düşercesine

gölgesini terk etmiş bir gülün yapraklarına,

tohumlarında girdaplaşır özünü kurutarak.

çünkü çiçekliğini öldüren lalezardır yalnızlık.

25.01.2011