Yalnızlığın Gözlerinden Öpmek

Büyüdüm!

Ben de sen kadar oldum ey koca yalnızlık

Gözlerini aç da bak biraz,umudum ne kadar kırık

Yorgun omzumdaki yük ne kadar büyük

Sessizlik ne kadar derin...

Bak! Mevsimler en eski kıyafetlerini giydi

Yaz kendinden vazgeçti,sonbaharı seçti

Her şey yalnızlaştı, her şey donuklaştı

İyilik ve güzellik tarihe karıştı

Savaşmaktan utanan dağlar başını eğdi!..

Hayra alamet değil bu gidişler biliyorum

Ve aklıma geldikçe büyümek, korkuyorum

Daha fazla büyümekten, büyüdükçe yoksullaşmaktan

Yoksullaştıkça, yalnızlaşmaktan ürküyorum...

Biliyorum, kalabalığın da bir hükmü kalmadı artık

Bu yalnızlık şehrinde büyümek yıldızsız bir gece

Boşlukta sallanan bir salıncak sanki hayat

Belirsizlik diz boyu,bir ileri bir geri mehter marşı...

Her şey büyümenin eseri, büyümek de yalnızlığın ser'i!..

Bir kibrit kutusuna sıkıştırılmış hayattan medet ummak

Kendini yakmaktan aciz bir barut fıçısından ateş istemek

İnadına korlaşmak, inadına kızarmak

Tırnakları avuçlarına geçirilmiş yalnızlıkla savaşmak

Ve bilinmedik bir elle ruha dokunuyormuş gibi yapmak

Ve battığı yerden güneşi çıkaracakmış gibi çabalamak

Yalnızlığı, sessizliği ve ölümü erteleyecekmiş gibi

İnadına korlaşmak, inadına kızarmak

Ve orada, barışı unutup savaşı kucaklamak

Ve yalnızlığın gözlerinden öpmek!...

5 Haziran 2016