Yalnızlık 2

bir otoban yolculuğunda

şu dağlarda kar olsaydım dersin

Yusuf geçer içinden

bir bildiği vardı elbet......

bir otobüsün penceresinden

bozkırları seyretmek gibi yalnızlık

rastladığın her durakta

ışığı yanan pencerelere bakarsın

içinde ne aşklar,ne sevdalar

ve ne yol ayrımları var kimbilir.

yalnızlığını terkedebilir misin..

belki yaşadığın evleri

senin olmayan hayatları bıraksan..

içinde çoğaltarak dönersin yalnızlığını..

yani tedavisiz ur gibi..

bilirsinki sınırlarının bittiği yerde

başkasınınki başlar..

zoraki sevdalar.

yetmez çok kişilik olmaya

ve yalnızlık bunların işe yaramadığını bilmek.

defalarca kez

güvenli sığınaklara

demir kafesli

tül perdeli sıcak ama yalan

odalara sığınmak

aptalca yüzüne bakan tabaklara sövüp

boğazından tek lokma geçmesin istersin..

paylaştıkça çoğalır..insanoğlu aslında

gülersin

resmini çekersin

kar tanelerinin ve

ekranda yine silüetini görürsün

çünkü ellerin ancak bir adım uzaklığında yol alır

artık ne güzelsindir

ne çirkin

kendine insan olduğunu hatırlattıkça

gölgen güler haline

nötr yaşarsın ve

kendini tekrar ettikçe

uzaklaşırsın benliğinden

duyurabildiğin kadar duyurmuşsan sesini

ve sağırsa odalar

yapacak hiç birşey yoktur aslında

begonviller sarsa evinin duvarlarını

bir haziran düşüne gebe uyansan

pencerenden güneşi doğursan

akşam sefalarıyla kapatırsın kapını

gel geç rüzgarların hışmı hiç bırakmaz yakanı

geleceğe sürsen hayallerini

bazen geçmişe çağırır sesler

bilirsin ki..

camların ardında kalır hayatın

ve emanet yaşamışsın odalarda

pencereden gördüğün gölgeler

başka kadının saçlarıyla savrulur

bir düş daha bitti dersin...

üretim makinesi gibi yaşarsın

ölmesem, yapacak ne çok şey var derken

unutmuşsundur

kocaman yalnız bir kürenin içinde

duvarlara hep teğet geçtiğini

veya mecbur kaldığını

korunmak adına...,

korunmak da ..yalnızlıkmış..

yüreğini söke söke alınır mı mutluluk insanoğlundan

olmaz bilirsin

sınırlar örülür yavaş yavaş..

sinsi rüzgarların savurduğu düşlerine

veda ederken

yine cebinde yalnızlık üşür

armağan ettiğin nice hayatlar vardır ardında

mutlu insanlar

mutsuz insanlar

tek sen yalnızlık labirentlerinde yürürsün

doğru olmak adına...

doğruluk da yalnızlıkmış..bilmedim...

bir an gelir

her şeye dair

ret cevabın hazır

ve artık yaşadığın hiçbir şey albeni taşımaz

düz yollarda başlar yolculuk

içeri doğru

isyan ettiğinde

dışarı doğru..

çok şeyi olanla

az şeyi olan

insan olmak da eşit

ölüm de...hastalık da..ve yalnızlık da

yol kenarında ki bir zavallıyla

beş odalı sırça köşkün efendisi

aynı yalnızlığı yaşar

tuhaf bir tezatı var hayatın

tarif edilmeyen...

inişler..çıkışlar..

yürüyüşler..

ve geri dönüşler..

dön dön aynı eksende dünya

kar taneleri gözlerine yağar

bir damla toplarsın anılardan

belleğinde sayısız yüz birikir

yalnızca aşka dair olmayan..

hayatı çoğaltmakta yalnızlık

attığın her yeni adımda

bilmedik duvarların var.

bazen bir yastıkta hep beraber..

bazen karınca kararınca deyip

savrulmadan yaşamalı sanki

bilmedik fırtınalarda göğsün

bir kurşuna hedef..bir nefessin

insan olmak kadar..

13.12.2010..ANKARA...ANKARA