Yalnızlık Bir Kader Gibi Düştü Içerimize..

Yalnızlık bir kader gibi düştü içerimize

Nereye baksam ben

Sonra beni iterek sonsuzluğun gayyasına yuvarlanan

Soylu bir duruşu andıran tebessüm..

Gri bir tül gibi sardı ıssızlık seranatı gökyüzünü.

Ellerim koyu zemheri, ayaklarımda yürüyor zaman

İçli bir pınar gibi akıp duran,kendince oyalanan

Bekliyor gözlerim renklerle süslenen mevsimleri.

Bir garip dosttur yalnızlık ocağımızda

Her gün sımsıcak türküdür-her sabah yeni bir arkadaş

Bir başka garip eser buralarda rüzgâr

İçli dualar örter ufkumuzu/bastırır öfkemizi

Bir küçük kulübedir kumlar üzerinde mavi/deniz

Ve çocuklar gibi şen martılar.

Yüreğimizde çığlık çığlık

Her gün bir yanı kuruyan hatıralar.

İşte yine yağmaya başladı kar:

Biliyorum bu kısacık tünelin sonunda ne var

Geçerek karanlıkların nasibe düşen beyhude hayallerini

Yani ;

Bir buruk tebessüm

Bir lahza neşe, bencileyin heyecan

Birde soğuk taşlara uzanan yağız delikanlı gibi can..

Ilık bir sabah öncesi tutarken kendi içimizde öykümüzü.