Yalnızlık Korsanı

şehir yıpranık anılarımda da

ağaçlar epeski

balkonlarda süzgün bakışlarıyla

son düş yolculuklarında genç kızlar

hayata perde çeker gibi

çamaşır asmakla meşguller

yüzlerinin bezgin görüntüsüne

bense çamurlu bir akşamüzerinin

omuzlarıma yığılı hüznüne inat

nokta nokta ışığını arıyorum

hâlâ...

hiç yaz arası vermedim mutsuzluğuma

bir an olsun düşünmezlik etmedim

bir yerlerde benimle aynı dünyayı soluduğunu

gözlerimi araladığım şu pembe gökyüzünde

parmaklarının doğurgan umutsu uzanışı tüllere

öylesine çabucak kapılardayım ki bir bilsen

her kent yeni bir özlem doğuruyor

ağrısına acımın...

ortasına yavru serçeler gömülü sesimin

suskunluğumu bir seni çağırırken bozuyorum

bu yüzden

gökkuşağını solfej çizgim bildim

göğe adını notalayacağım

ilk yağmuruyla iç sızımın

ömür yangınıma tek şarkım ol istiyorum

bitirip tüm sensizlik adalarımı

yitsin diye bu yalnızlık korsanlığım...