Yalnızlık Kumbaram

köşe başındaki çocuk

koyu laciye bulamış

kusursuz kahkahasını

ağır hasta günleri

geçirmeye çalışıyor

akşam kaçkını

ellerimde felsefe kitapları

gecekonduların soluk bakışları arasından

kucaklayarak zamanın kendine güvensizliğini

yalnız saçalrını okşamayı yazıyorum

dipnotuna yalnızlığımın

öyle bir sismik gül ki

sarsılsın ömrüm...

zakkum yaprağını okşadı akdeniz meltemi

akşam güneşi dolaşırken gözlerimde

düşüncelerimdeki ufka kimse dokunmadı

hayallerimde yoksunuz

hiçbir şafağın sonunda...

yok olmayı bilmiyorum

kasım'a doğru solgunlaşınca zaman

zamanda 'sen' sözcüğü doğmadan

ince düşlerime

güldüğün ben ben değilim artık

uzaklığın da yok

ağlamaya fırsatım

gitme vaktim

veda hakkım...

ölüm gariban çobanı yalanlarımızın

sürerken istediği yere doğrularımızı

buluştuğum bol kavşaklı ağrılarımla

yalnızlık kumbaramda biriktirdiğim

korkularımı harcıyorum

ilk defa bu kadar aptalcasına bitti

biten hiç başlamamıştır

gidenin hiç gelmemişliği gibi

bitti...

hiç bitmemişçesine

aptalca...

dudağını bile bükmediğin

gidişim...

bitti...

yalnızlık kumbaramda

gözlerini yumuşun

anlamayışın

zamanın nasıl çabuk geçtiğini

bensizliğin

fark etmediğin...

herşey gri

yağmur bastırdı

köpüklü deniz anılarım şimdi

gri

ayaklarım çamurlu belki

yanında yalnızlık bile güzel...