Yalnızlık Sardı Yüreğimi

Yine yalnızlık sardı bedenimi

Ne yaparsam yapayım dolmuyor boşluğun

İçim acıyor

Anlamıyor kimse beni

Tek başıma oturuyorum buz gibi odamda

Ağladığım duyulmasın diye

Müziğin sesini açıyorum sonuna kadar

Aslında kimsenin umurunda da değil ya ağladığım

Öylesine açıyorum

Sonra elime kâğıt kalemimi alıp

Kan niyetine mısralarımı akıtıyorum

Sana ulaşacak en kolay yolun bu olduğunu anladım en sonunda

Başka türlü olmuyor

Hep senden uzak senin hasretinle yaşanmıyor

Yakında ulaşır sana bu kâğıdım

Mezar başımda gelip oku bu kâğıt eline geçince

Toprağım canlansın senin sesinle

Bileyim senin geldiğini

Beni burada yalnız bırakmayacağını

Şimdi kapatıyorum gözlerimi

Bu mısralar eline geçince unutma gelmeyi

Seni Çook sevdim

Ve seviyorum...