Yalnızlık ve Sen

Yalnızlık bir dost bir hüzün

İşte böyle yazmaya meraklı sessiz yüzüm

Arıyorum bak gidenleri

Neden şimdiden gittiler ki?

Nasıl gidebildiler böyle apansız

Bir formülü var mı sevdanın

Bir göz bir yürek iki damla yaş

İşte sevdanın buydu formülü

Bırakıyorum kendimi uzaklara

Sen oluyorum

Gittikçe donuyorum

Acınası bir hal alıyor şimdi yüzüm

Bunca kalabalık

İçlerinde bir ben vardım bir de yalnızlık

Bir ben vardım hüzünle konuşamayan

Tek ben kaldım gölgende ağlayan

Oysa çeşitli aşklarım vardı

Elini tutup güneşin batışını izlediğim

Vardı işte yalnızlıklarım

Mavi esen bir rüzgar gibi geçip gitti ömrüm.